AV. BÜLENT AKSOY un Konya Memleket Gazetesinde yazmış olduğu köşe yazısı

 Sadece Ramazanda…

 Işıklar ufku yararken bir hançer gibi, usul usul yükselen şemsti ruhumuzu aydınlatan. Eskidendi her daim bu muazzam anı seyretmeye doyamayanların çokluğu. Ama O, “biri vardır elbet seyreden” diye aynı endamı, aynı ihtişamı ile yükselmeye devam ediyor.

Güne eş, hayata eş… Güneş.

Hep doğuşunu bekler, sabahı müjdelemeni isteriz. Evler sana doğrudur, çiçekler sana . Az bir şey boynunu eğdiğinde mevsimler değişir. Bahar sanki mevsimlerin sabahıdır, geldiğinde Nevruzlar- Bayramlar olur; toprak cana can olur.

Vakit seninle gider, namaz sana ayarlı. Bulut perdense dahi yağmur seni muştular. Boran, fırtına, kasırga… her ne ise hep sen varsın diye sabra mecburdur.

İnsanlar seni en güzele yakıştırır. Mevlana’nın ışığına mesela.

Ay kıskanır hep seni. Bir ancık tuttu mu önünü; dünyaya bakar, sanki önemli bir iş yapmış gibi “İşte güneşiniz! Kestim ışığını..!” demeye kalmaz kaybolur gider.

Yıldızlar aşıktır sana. Hizmetine, yaradılışına, Yıldızların Şahı oluşuna.

Dünya pervanedir sana. Döner durur her daim. Bir sensin yörüngesi, şaşsa kıyamet gelir.

Başak; olmazsan ermez, toprak; doğmazsan yanmaz. Hayat, ışığına muhtaç; azıcık çok gelsen dayanılmaz.

Huzursun dünyamıza. Neşesin hanemize. Hele Ramazanımıza. Orucumuzun doğumu senin doğumunla başlar, bozumu yine senin gidişinle olur.

Yalnız gidişine birtek Ramazan’da çok seviniyoruz. Bu mübarek ayın hürmetine bir aylığına kusurumuza bakmazsın…